«آیا عبارت "پدر ازلیت" پسر را در جایگاه منشأ تثلیث قرار خواهد داد؟»

یکی از ادعاهای بسیار عجیبی که از طریق جناب مارکو در این مناظره مطرح شده بود، این است که عبارت پدر ازلیت، پسر را در جایگاه منشأ قرار خواهد داد و تثلیث را نقض خواهد کرد. ما در خود مناظره، مکان (کاراکتر های) کافی برای شرح این موضوع را نداشته ایم و در این پست، پاسخ خلاصه واری خواهیم داد.

ادعای فوق، بوضوح نشان میدهد که این بزرگوار، کوچکترین اطلاعی از تئولوژی تثلیثی ندارند و معنای جایگاه "منشأ" در تثلیث را درک نکرده اند. "منشأ" در تثلیث، آنیست که چیزی از آن صادر شود. در واقع منشأ را میتوان فاعل ، فعل صدور دانست. بر این اساس، ما بدرستی پدر را منشأ تثلیث میدانیم، چرا که هم پسر و هم روح القدس، از او  صادر میشوند (این صدور، نه صدور پسر و روح به بشریت، بلکه صدور ازلی در خود ذات خدا میباشد).

حال سوال این است که عبارت "پسر ازلیت" چه اشاره ای میتواند به صدور، یا تولید یا تکلم و .... داشته باشد تا ما از طریقش پسر را در جایگاه منشأ تثلیث قرار دهیم؟
مسلم است که عبارت مد نظر هیچ پیوندی به صدور یا حتی چیزی شبیه به آن ندارد. چنانچه تارگوم یوناتان(قرن 2. م.) تفسیر کرده است،  "پدر ازلیت" تنها نشان کمال جاودانگیست، همچون "پدر خرد" که نشان کمال خردمندیست. و جاودانگی که از صفات ذاتی خدا و مشترک در هر سه اشخاص تثلیث باشد، هیچ گاه نمیتواند به منشأ بودن شخصی بینجامد.